Французскія рэзервісты ў Парыжы


( глядзець далей )

Let me tell you how it feels
To feel like you're a failure.
Been climbing out this gutter
For what seems like it's forever.
But one thing I must make clear:
The struggle of these years
Has made every scar the stronger,
My lust for life the longer.
I will fight for what I love
And I will fight for those I care.
I will fight at anytime
And I will fight anywhere.
With my heart aimed at this world,
Destiny I watch unfurl.
I'll wipe away the tears,
Wipe away the tears!

 

Калі я б быў не сабой, я б напісаў тут якое-небудзь параўнанне паміж лужынамі і нечым чалавечым (сяброўствам, каханнем ці нечым такім). Я б абавязкова напісаў бы пра тое, што "у лужыну можна стаць нагой, альбо вецер падзьме, і тады хвалі змыюць адлюстраванне, выяву, як пабочныя хвалі нашага жыцця могуць змыць усе нашыя пачуцці". А яшчэ б напісаў што "нашае жыцце гэта адлюстраванне".  Брр, нават уяўляць брыдка. Таму я нічога не напішу, а проста выкладу вось гэтую штуку.

Marooned again, you were the one that threw me into life,
Marooned again, you were the one that looked through satelitte.
I liked the way we sat on rooftops in the summer time
If we will all maroon again I'd give my soul to save you...